پاييزان

دوشنبه ۱٢ آبان ۱۳۸٢

 

                              غم زمانه

 

غم زمانه که هيچش کران نمی بينم                           دواش جز می چون ارغوان نمی بينم

به ترک خدمت پير مغان نخواهم گفت                         چرا که مصلحت خود در آن نمی بينم

ز آفتاب قدح ارتفاع عيش بگير                                   چرا که طالع وقت آنچنان نمی بينم

نشان اهل خدا عاشقی است با خود دار                    که در مشايخ شهر اين نشان نمی بينم

بدين دو ديده حيران من هزار افسوس                        که با دو آينه رويش عيان نمی بينم

قد تو تا بشد از جويبار ديدهء من                               به جای سرو جز آب روان نمی بينم

در اين خمار کسم جرعه ای نمی بخشد                   ببين که اهل دلی در ميان نمی بينم

نشان موی ميانش که دل در او بستم                      ز من مپرس که خود در ميان نمی بينم

                                        من و سفينهء حافظ که جز در اين دريا

                                        بضاعت سخن در فشان نمی بينم

 

سلام دوستای خوبم.

من با حافظ کمی درد و دل کردم...بهم اينها رو گفته!...ميتونيد در تعبيرش بهم کمک کنيد؟

منتظرم...از اينکه تنهام نميذاريد خيلی خيلی ممنونم...دوستتون دارم.

عاطی

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

خانه
آرشيو
ايميل


لوگوی من




...
Be or Not to be!

دوستان






اميـــــــــــد
خان داداش
مامان کوچولو
شازده خانوم
زينب
ایــراندخت
آيدين
الـــــهه
شازده خانوم
بهداشتيــــا
رامین
مرجــــان
بامزی مرهبون
جوجو فينگيلی
سپهـــــــــــــر
پاييزخانوم
ياسي گلم
شیــــــــــــلا
پاييز سبـــــــــــــز
صفر خونســــــــــــرد
بی خواب در سیاتل
ابليــــــــس
دنیـــــــــــا
حميــــد
بامزی
بــــــارون عاطفــــــه
Word Computer Technology
علــــیرضا
علــــی
تـــاتــار
غریـــــبه
AC
اشک جدایـــــــی
S T A N L Y
طنين سكوت
نیوشا
هوای دیار
گل و خار
آزادگــــــــی
علاء الدين
نازی